14. mrt, 2015

In de blauw-gele hel

"Aan de ouders van Damian!. Damian wil worden opgehaald uit Smalland".
Lekker laten zitten die Damian, denk ik.
Eerst moeten er nog 8 knollebolletjes en een oudroze zalm onder een uitdagend strak cellofaan-velletje worden weggewerkt. En de gratis koffie, want family member.
U raadt wel waar we ons bevinden.
Juist ja, in de blauw-gele hel die IKEA heet.
Waar zelfs de maaltijden in het restaurant in de vorm van handige bouwpakketjes komen.
Wat me hier gebracht heeft, is wanhoop en verveling.
Met de maag gevuld en natuurlijk gebruik gemaakt van de tweede refill van de koffie en frisdrank (we blijven tenslotte Nederlander) kan de lijdensweg pas echt goed beginnen. Volg simpelweg de pijlen op de vloer, en alle stadia van het leven komen voorbij.
De babykamer, hier uiteraard krijsende kinderen met knuffelbeesten in hun armen, die ze van pa weer terug moeten leggen in de bak, hoogzwangere vrouwen met gespannen mannen aan hun zijde. De kleuterbedden, schattig ingerichte kinderkamertjes met stapelbedden in roze en blauw.
Dan komt je op de afdeling tienerkamers, je ziet hormoonbestuurde jeugdigen bij wijze van spreken al zitten onder hun handige stapelbed-buro combinatie. De plastic laptop anex facebookmachine staat voor het grijpen...

Eindbestemming (gedicht)

"Vergeet uw bagage niet"
maar ik ,
ik reis licht
ik staar naar de achterkant van huizen
waar mensen die je niet kent
ongeveer jouw leven leiden
met andere variabelen

zelfde uitkomst
 
zij weten precies
bij welke halte
uit te stappen
wat voor jou de middle of nowhere is
is voor hun the place to be


en je trein dendert maar voort
het verschil van
spanning 
tussen hemel en aarde
zet zich om
in kracht en beweging
(nu de richting nog)

wanneer naderen wij onze eindbestemming?
of zal deze trein verder gaan als?
"Vergeet niet uit te checken"
vergeet vooral niet uit te checken.