BUTTERFLY EFFECT

BUTTERFLY EFFECT 

Begin twintigste eeuw, de plaats is Braunau am Inn te Oostenrijk.

Kleine A. was een heel speciaal jongetje.
Hij had zichzelf tekenen geleerd, en nu had hij ook belangstelling ontwikkeld voor de piano die in de hoek van de kamer stond te verstoffen omdat niemand in het gezin talent voor muziek had, en muzieklessen onbetaalbaar waren voor de lagere middenklasse waarin hij geboren was.
Zijn tragisch overleden jongere broertje was de enige die nog enige vorm van muziek aan het zwarte monster had weten te onttrekken.

A. was gebiologeerd door de bladmuziek, de witte en zwarte toetsen, die een nog niet begrepen emotionele code vormden tot de muziek en het hart.
Maar hij speelde niet zoals een gemiddeld of matig getalenteerd kind.
Die speelt heel braafjes de noten: "do re mi fa sol", en dan ook nog eens zonder enig Fingerspitzengefühl.

Maar heel talentvol voor zijn leeftijd probeerde A. de "blue note" te raken, de toon die zich bevindt tussen de mineur en de majeur, de toon die in het trieste toch nog een positieve mogelijkheid weet, en appelleerde aan een diep menselijke triestheid.
Zoals in elk lief schoothondje een boze grijze wolf verborgen is, wanneer hij mee gaat janken met een toon uit een instrument.
Trouwens, later wist hij de grote grijze wolf tevoorschijn te roepen uit een heel volk.

Op een dag, toen A. bezig was met het spelen van de toonladder: C - Es - F - Fis - G - Bes - C, kwam zijn vader de kamer binnenstormen en zei:'Wass ist diesem mit die ellendige Negermusik? Und diesem Asynkopischen Rhythmus? Ich will diese Musik nicht im Hause, nie in meines Land, nie wieder hören, du fauligen Dreckjung!'
Of iets in die trant, mijn Duits is niet zo goed meer.

De vader sloeg de klep van de piano met een klap dicht, precies op de middelvinger van onze Großartiger Künstler. Hierbij verloor hij het topje van zijn middelvinger.
Later, na vele jaren, werd dit defect gebruikt door de Sovjets om hem positief te kunnen identificeren, of geef ik nu al een stukje van het verhaal weg?

Teken kon hij best wel, maar zijn moeder had een klein, doch relevant advies uitgebracht naar haar geliefde zoon: 'Liebe A, probeer eens wat meer Schwung erin te leggen, het hoeft niet allemaal zo punctueel en strakke lijnen te zijn, jongen!'
Maar A. bleef koppig met een liniaaltje foto's van huizen overtekenen; een genie heeft geen advies nodig.
Niet van zijn eigen moeder, niet van niemand.

Op een dag, toen zijn vader plotseling overleden was, omdat hij gestoken was door een horde boze bijen, wat zijn hobby was, was A. in zijn hart eigenlijk opgelucht.
Hij was nu de enige man in huis.


Hij verliet de middelbare school en trok naar de grote stad, de hoofdstad, daar zou hij het helemaal gaan maken als up-and-coming new kid in town.
Hij troggelde van zijn moeder het pensioen van zijn vader af waar hij wettelijk gesproken recht op had, en trok met de trein naar de grote stad, een map met zijn tekeningen onder zijn arm.

In de trein was het een kakofonie van vreemde talen en culturen.
Het Habsburgse Rijk in zijn nadagen was een soort multi-etnisch wereldrijk.
We zijn in het Wenen van 1908.
A. leefde het leven van een bohemien; een kunstenaar nog voordat hij het echt was, maar dat zou later wel komen, dat wist hij zeker.

Tot zijn grote afgrijzen werd hij afgewezen bij de kunstacademie.
Dit moest een fout zijn: iemand die zijn Talent niet zag, terwijl het zo overduidelijk van zijn schetsen en aquarellen spatte.
Hij was er kapot van, hij dronk voor het eerst van zijn leven bier. Pilsener om precies te zijn, pilsener gebrouwen onder het Duitse reinheitsgebot.
Dat reinheitsgebot was trouwens een idee dat hij later zou toepassen op een heel volk.

A.wist niet meer wat te doen en het bericht dat zijn moeder was overleden deed hem resoluut besluiten om naar het buurland Duitsland te gaan, het land van de unbeschrenkte Mögligkeiten.
Maar hij ging niet zoals zijn vader, een ambtenarenbestaan leiden van 9 tot 5, nee, hij wenste groots en meeslepend leven, dat, en niets anders.

Het is inderdaad uitgekomen, van dat groots en meeslepend leven.
Een heel continent in oorlog, tragedies op de wereldzeeën, miljoenen tranen, oneindige wreedheden, de holocaust, ongekende verwoesting en een compleet nieuwe wereld, die oprees uit de as, waren het gevolg van die ene afwijzing voor de Weense Academie voor Schone Kunsten in het jaar 1908.
Dit is wat bedoeld wordt, als men het heeft over het "butterfly effect", zeer kleine oorzaken veroorzaken zeer grote, onvoorspelbare gevolgen.

EEN MISMOEDIG KERSTVERHAAL

EEN MISMOEDIG KERSTVERHAAL

Shaggy en Diesel waren twee hele leuke hondjes. De één was overwegend zwart en een duidelijk vuilnisbakkenras, ze had haar vader nooit gekend, want die zat opgesloten in een kennel, de ander was van adel, en had een echte stamboom op papier.
Maar raad eens wie het alpha teefje was?
Inderdaad, de geharde straatvechtster Shaggy, zij was altijd als eerste bij de deur als het baasje thuis kwam, en plaste desnoods de postbode van zijn brommer, als die weer eens een pakje kwam brengen van AliExpress.

Want het baasje was eenzaam, en probeerde de leegte in zijn leven te vullen met het aankopen van plastic gadgets uit China , zodat hij bijna elke dag een kadootje kreeg, ook al had hij het zelf betaald.
Had hij maar cadeautjes gekregen toen hij nog een kind was.
Of liever nog, een aai over zijn bol, of misschien iets langer borstvoeding gekregen.
Dan was de psychische schade misschien nog te hanteren geweest.

Maar daar was het nu te laat voor, en met de twee hondjes Shaggy en Diesel vormden ze een soort gezellig gezinnetje, op hun flat drie hoog achter in de jaren-tachtig wijk, waar iedereen betere tijden had meegemaakt, en ook niet meer de jongste was.
Rust, reinheid en regelmaat is van groot belang om een gezin te runnen, en dus werden de hondjes stipt om 07.00 uur, 12.00 uur 16.00 uur en 22.00 uur uitgelaten, waarbij hij altijd een rondje liep om de vijver, tegen de klok in, want zo moet je ook op een rotonde rijden; het baasje was namelijk van beroep buschauffeur op lijn 300.

Diesel plaste voor de 485e keer over zijn favoriet steen, Shaggy, dominante teef als ze was, piste er nog eens een krachtige straal overheen, een poepje, een plasje, en hup weer naar binnen op de bank TV kijken, de surrogaat familie van SBS 6, die hij beter kende dan zijn eigen familie, die hem nu ook geen kerstkaarten meer stuurde, omdat hij zelf nooit terug schreef.
Hij was daarmee gestopt om te kijken of ze ècht om hem gaven, of eerst nog even wachtten tot ze zijn kaart ontvangen hadden, en dan uit beleefdheid een kaart terug stuurden.

En zo regen de uren, de dagen, de maanden en de jaren zich aaneen.
Ook al hadden Shaggy en Diesel geen besef van tijd, hun dag telde als een week, en ongeveer een decennium hadden ze te leven.
Maar ze hadden geen besef, geen idee, en ontspanden hun ruggengraat alsof er aan het eind van de tunnel niet een dr. Mengele van een dierenarts klaar zou staan met een druipende naald vergif in zijn hypocriete handjes.

Ignorance is a bliss, had de buschauffeur in een vlaag van huiselijke decoratiedrift aan de muur gespijkerd.
Het was een leuke poster van de Action, en hij wou zijn huis wat opvrolijken, want hij verwachte vrouwelijk bezoek.
Het was een negroïde vrouw van Surinaamse persuasie, die bij hem een kopje thee kwam drinken.
Hij had haar ontmoet op een datingsite voor interculturele relaties, het was een wanhopige laatste zet.
Hij maakte stofzuigde, hij boende, hij schrobde zijn toilet met chloor om al zijn sporen uit te wissen.
Hij kocht nieuw ondergoed en een flacon Old Spice.
De oriëntaalse zoete geur zou haar misschien doen terugverlangen aan het land van oorsprong, waar de cocosnoten spontaan uit de bomen klapten en de mango's bij wijze van spreken door je badkamerraam werden aangereikt door de natuur, en dat alles gratis ook nog, gewoon omdat die mensen dichter bij de natuur leefden, en niet volgens een vast dienstrooster van A tot B leefden, zonder op of om te kijken naar de bloemen langs de weg.

Toen Laetitia aanbelde, sprongen de hondjes wild blaffend van de bank, zij voelde de nervositeit van hun baasje,
het afwijken van de routine.
De vreemde lucht van chloor en Old Spice.
Het ongebruikelijke gekokkerel in de keuken van rijst en kip. Hondjes hebben een hele sterke bullshit-meter wat dat betreft.
Dat komt omdat zij nog dicht bij de natuur leven.

De man, laten we hem Dick noemen, drukte de elektrische deur open, en zei door de intercom:"Het is op de derde verdieping, ongeveer in het midden."
Dit gaf hem nog genoeg tijd om de twee hondjes in slaapkamer 2 op te sluiten, waar de verwarming altijd uit stond, en die nog steeds niet gemeubileerd was, vanaf de tijd dat hij deze sociale huurwoning had gekregen in 1998.
Want waarom?
Geen kracht, geen zin, geen doel, geen motivatie, nog 10, 15 jaar en hij was toch dood.
Maar hij probeerde het nog één laatste keer.
Hij had haar na jaren als forens eindelijk aangesproken, en beetje bij beetje iets leren kennen.

En nu was ze daar, de trappen bestijgend van zijn portiekflat, en misschien , wie weet wat de avond nog zou brengen?
Hij hoopte wel dat ze wijn lustte.
Wat hij had begrepen was dat zij van vrolijke muziek hield, dus hij had bij het Kruidvat de CD: Hot Summer Tropical Fiesta Mix gekocht, dus dat was ook geregeld.
Let this party started.
Of zo.
Maar niet te wild, want misschien kon er dan een bloedvaatje knappen of scheuren in zijn hersenen, waardoor alles weer teniet gedaan zou worden.
Laetitia was een mooie vrouw. Ze had een mooi gebit, en ook gevoel voor ritme.
Zelfs haar witte wijn drinken deed ze in de maat.

Ze praatten honderd uit, en het culturele verschil werd kleiner en kleiner, totdat ze uiteindelijk in slaapkamer 1 belanden, daar waar de magie in theorie gebeurde.
In theorie, want het bleek dat Laetitia allergisch was voor hondenharen, en ze constant aan het niezen was.
Waardoor het van een degelijk voorspel, om maar te zwijgen van een naspel, geheel niet kwam.
Het romantisch intermezzo was in de knop gebroken, en in stilte vervloekte Dick de twee kleine mormels.

Laetitia vluchtte het huis uit, ze was gewoon beter af in haar eigen omgeving.
Ze bedankte Dick voor de lekkere roti, en Dick zei:"Zie ik je nog?"
"Nee, ik ga morgen op bezoek bij mijn moeder in Paramaribo, ik moet haar verzorgen, dat is bij ons zo gebruikelijk wanneer je moeder ziek wordt, dus ik weet niet wanneer ik terug kom? Misschien wel nooit.
"Oh," zei Dick.
"Nou, de groeten aan je moeder, en zeg dat ik erg met haar mee leef. En dat ze er gauw weer boven op komt!"
"Ik zal het doen," en weg was de tropische wervelwind.

Mismoedig trok Dick zich terug in zijn kamer, waar de fles wijn nog op tafel stond.
Hij nam een glas. En nog één. En nog één. En nog een fles. En nog één. En de fles Spaanse wijn uit zijn kerstpakket van de Connexxion uit 2009, die hij altijd bewaard had voor een speciale gelegenheid.

Het was een zielig gezicht: een oude man, zittend in zijn onderbroek, zijn chauffeursbuikje uitpuilend met opgekropte rancune en boosheid, zijn hele leven een onzichtbare figurant in dienst van de mensen die er wèl toe deden, zijn liefdesleven een loterij met enkel nieten.
Nooit kwam die bus met die vele lichtjes zijn straatje in rijden, altijd moest hij alles zelf maar doen.
Ik zou ook zo drinken als ik hem was.

Maar zoals gezegd, wijn en cholesterol en te weinig liefde als baby brengt het slechtste in een mens naar voren.
Hij steunde puffend en hijgend zich een weg naar het toilet, maar halverwege knapte er iets in hem.
Om precies te zijn : de kransslagader die het hart van bloed voorzag gaf de geest.
En hij stortte op het fris gezogen tapijt ineen, happend naar adem en grijpend naar zijn borstkas, waar normaal zijn mobiele telefoon zich bevond.
Maar deze lag aan de oplader, de oude NOKIA had niet zoveel electrische spankracht meer, en hij wilde er zeker van zijn dat hij genoeg batterij had voor een oproep van Laetitia, in het geval dat.
Door deze fout moest hij nu de dood vinden, hij kon geen dokter of 112 meer bellen, en hij zeeg ineen in het midden van zijn kamer.

De twee hondjes merkten dat er iets ernstig mis was met hun baasje, en ze kwamen voorzichtig snuffelend dichterbij het nu roerloze lichaam.

14. mrt, 2015

In de blauw-gele hel

"Aan de ouders van Damian!. Damian wil worden opgehaald uit Smalland".
Lekker laten zitten die Damian, denk ik.
Eerst moeten er nog 8 knollebolletjes en een oudroze zalm onder een uitdagend strak cellofaan-velletje worden weggewerkt. En de gratis koffie, want family member.
U raadt wel waar we ons bevinden.
Juist ja, in de blauw-gele hel die IKEA heet.
Waar zelfs de maaltijden in het restaurant in de vorm van handige bouwpakketjes komen.
Wat me hier gebracht heeft, is wanhoop en verveling.
Met de maag gevuld en natuurlijk gebruik gemaakt van de tweede refill van de koffie en frisdrank (we blijven tenslotte Nederlander) kan de lijdensweg pas echt goed beginnen. Volg simpelweg de pijlen op de vloer, en alle stadia van het leven komen voorbij.
De babykamer, hier uiteraard krijsende kinderen met knuffelbeesten in hun armen, die ze van pa weer terug moeten leggen in de bak, hoogzwangere vrouwen met gespannen mannen aan hun zijde. De kleuterbedden, schattig ingerichte kinderkamertjes met stapelbedden in roze en blauw.
Dan komt je op de afdeling tienerkamers, je ziet hormoonbestuurde jeugdigen bij wijze van spreken al zitten onder hun handige stapelbed-buro combinatie. De plastic laptop anex facebookmachine staat voor het grijpen...

Eindbestemming (gedicht)

"Vergeet uw bagage niet"
maar ik ,
ik reis licht
ik staar naar de achterkant van huizen
waar mensen die je niet kent
ongeveer jouw leven leiden
met andere variabelen

zelfde uitkomst
 
zij weten precies
bij welke halte
uit te stappen
wat voor jou de middle of nowhere is
is voor hun the place to be


en je trein dendert maar voort
het verschil van
spanning 
tussen hemel en aarde
zet zich om
in kracht en beweging
(nu de richting nog)

wanneer naderen wij onze eindbestemming?
of zal deze trein verder gaan als?
"Vergeet niet uit te checken"
vergeet vooral niet uit te checken.