HET MIDDEN VAN NERGENS

"Vergeet uw bagage niet"

maar ik ,
ik reis licht
ik staar naar de achterkant van huizen
waar mensen die je niet kent
ongeveer jouw leven leiden
met andere variabelen

zelfde uitkomst

zij weten precies
bij welke halte
uit te stappen
wat voor jou de middle of nowhere is
is voor hun the place to be

en je trein dendert maar voort
het verschil van
spanning 
tussen hemel en aarde
zet zich om
in kracht en beweging
(nu de richting nog)

wanneer naderen wij onze eindbestemming?
of zal deze trein verder gaan als?
"Vergeet niet uit te checken"
vergeet vooral niet uit te checken.

AVOND IN HET PARK

wie zijn hier verdwenen en hebben

volle tafels achtergelaten?

mijn sigaret is een klein licht
en ik denk over
liefde, verlatenheid, en het geloof

ik projecteer een denkbeeldige zilveren kogel
richting gebrandschilderd glas met engelen
de avondschaduw en mijn linkerbrein
trekken lijnen van
verborgen verbanden
zoals Einstein zocht naar
de formule van alles

de formule die
heel simpel is en alles
zal verklaren

als in een droom voel ik me
omringd door koele bloemen
in een stoet van praalwagens die heel langzaam
voorbij trekt gedurende duizend jaar

alle meisjes leiden zonnige, kleine levens
de avondwind in elke zachte hoek
zuchtend om hen heen

ik kijk uit op de horizon, en
al deze parallelle werelden
onder het licht van dezelfde zon


doe afstand van tijd,
geen triomfantelijke illusies meer

kijk in de afgrond
alleen de duisternis
de god die je offers bracht
weggevaagd door waanzin

hoe zou men niet geloven?
engelen om ons te leiden, geloof er in
we hebben ons licht verloren
ons rest niets anders
dan gedachteloos
op het volgende teken
te wachten

de stem van de wijze in je
hoorbaar, zoals nu

ZULLEN WIJ ELKAAR

als onze lichamen weer
zijn gereduceerd tot
onbezielde atomen en
het profiel van je stappen
langs de oevers van de pijn
is bedekt door het sediment
van de de tijd


een schelp in de rots

zullen wij elkaar
dan nog herkennen
als we in de hemel zullen zijn?

of
zullen wij vreemden
tot elkaar zijn
zoals van voor onze ontmoeting?
zoals van voor onze geboorte?

dit alles denk ik
terwijl ik naar je kijk
hoe je speelt met ons kind
op het gras
van het bos van de stad van het land
van het werelddeel van de aarde
die draait om de zon in zijn stelsel
in een oneindig heelal

de wrede schoonheid van het leven

DE PRECISIE VAN DE WERKELIJKHEID

vandaag voelde ik me

een wolk waarschijnlijkheden
en liet alle dingen zijn
zoals een soldaat zijn lot
en een boom de regen accepteert

de vogel ging zitten in de boom

met de onhoorbare grondtoon
de wolken botsten geluidloos tegen de zon

met de onhoorbare boventoon

de anti-wolken botsten tegen de anti-zon

in de vijver zonder vooroordelen


de vogel en de boom en de wolken en

de zon en de vijver
vervulden hun enige mogelijkheid
en alles klopte precies

dat wat is, hoeft
niet verklaard te worden

alle mogelijkheden

glijden in het moment van nu

moeiteloos, en worden zich waar

dan, golven uit in trilling en materie

tot alle geest tot stof is geworden

en alle stof weer tot geest


degene die zich mij noemde
stond op voelde zich gelukkig te leven

DE DICHTER

 DE DICHTER

de dichter staat op
de dichter drinkt een kop koffie met een scheutje wanhoop
de dichter smeert een boterham met hinkende regels

de dichter rookt een sigaret met inspiratie

in het park met de betekenisvolle beelden
de dichter graaft diep en vindt slechts onbetaalde rekeningen


de dichter schrijft zinnen als: in je ogen ademen oude zielen

de dichter krast de laatste zin weer door

de dichter levert ook vandaag weer geen

bijdrage aan de economie

de dichter voelt de vrucht groeien

hij voelt het schoppen in zijn buik

de dichter timmert een kastje van

stug metaforenhout

voor een vastgespijkerde dode vlinder

de dichter drinkt een glas wijn

de dichter drinkt een fles

de dichter gaat slapen

DE NACHT IS GRATIS

DE NACHT IS GRATIS


de klok hakt zich een weg door de tijd
en knabbelt de seconden van mijn leven
waarin niets gebeurt
maar in ieder geval
is de nacht gratis

in de nacht of
beter gezegd
de ingekeerde dag
als buiten de motor van de
parallelle wereld tikkend afkoelt
en de aanwezigheid van de voorouders
haast tastbaar is in mijn kamer
en mijn schuldvraag zwaar weegt
denk ik
over gedachtenloos
verspilde jaren
verspild, zoals een  vrouw haar
schoonheid
in een bar vol dronkenlappen verspilt

in de nacht kan men denken
over vage, nooit uitgevoerde plannen
of over het verlangen naar
alles verterende liefde
het verlangen om
in één elektrische seconde
alles te begrijpen

leven, wat heb je met me gedaan?
wat heb ik met mijn van god gegeven leven gedaan?

als een gerafelde
pauwenstaart
zet ik nog één keer mijn geloof in de goede afloop op
ik ben mijn woede
en dus mijn kracht aan het verliezen

volgende halte: pantoffels en
een warme jas van oude mannen sentiment
eindhalte: de dood

tijd om te gaan slapen

MIJN OUDERS

MIJN OUDERS

Het lange wachten is begonnen
de stilte na de storm
van kleuterpret, puberluim en brommer    
en lessen in de goede vorm
gestold hun levenslust
in vastgeroeste patronen
gekrompen hun postuur
veel kleiner dan hun zonen.

mijn vader, die eens met een schop
blafte naar mijn dwarse puistenkop:
je komt dit huis niet meer in!
sloft nu als een oude Job
de kamer door met neergehangen kop
niet strijd of pijn heeft hem gebroken
maar de zachte hand van slome sleur
waar niets meer valt te bevechten
dan zichzelf met oud gezeur.

mijn moeder, trooster, hoeder
oneindige vergeefster
vergeef mij dat ik in uw ogen
geen klein kind meer ben gebleven.

De t.v. beukt zijn overvrolijkheid
de kamer in: hun enig licht     
in hun vastgelopen tijd
hoe kan ik...
spijt, spijt, spijt

lieve ouders, ik kan jullie niets geven
ook ik weet geen oplossing voor het leven
wat is gebeurd is geschreven in mijn hart
ik ben volwassen nu, gepantserd, gehard
als dat volwassenheid mag heten

MANDARIJNTJE IN PAPIER

Mandarijntje met je losse huid

en parfum als een zomerhuid
een verantwoorde consumptie
voor kleuter en bejaarde
ze komen uit een ver land
een land van
hangmatten en golfplaten
en oude vrachtwagentjes

een kilo in een netje
er is er éen

omwikkeld met gevloeid papier


maar niemand weet waarom
misschien is ie wel bestemd
voor een speciaal iemand

iemand zoals jij
jij bent mijn mandarijntje in papier

=====================================
MANDARINA EN PAPEL (poema)
.
Mandarín con la piel floja
y el perfume como una piel de verano
consumo responsable
para lactantes y ancianos
Vienen de una tierra lejana
un país
hamacas y láminas onduladas
y camiones viejos

un kilo en una red
que están envueltos en papel, y son particularmente especiales
pero nadie sabe por qué
tal vez él está destinado
para alguien especial

Alguien como tu
tú eres mi mandarina en papel

ONRUST


ik leef in een wereld van

onrust en geschreeuw

en prijskaartjes en geld

en ik zit hier

heel economisch onrendabel

een gedicht te schrijven

alle mogelijkheden

glijden in het moment van nu

moeiteloos, en worden zich waar

dan, golven uit in vergetelheid

waarna het water

voor eeuwig rustig wordt

LEEGTE

LEEGTE

tegen de 
eenzaamheid
nam hij 
een hond


tegen de 
stilte
een vrouw


tegen de 
zinloosheid
nam hij 
een kind


maar tegen de

leegte

hielp niets