"Dichters zijn schaamteloos met hun ervaringen: ze exploiteren ze." - Friedrich Nietzsche -

selectie van 23 van mijn gedichten die ik geslaagd vind, maar dat is ook maar een mening ;-)


  1. EEN LIED VOOR ALGEMENE BEGRAAFPLAATSEN
  2. ER IS ZOVEEL MEER
  3. MONDRIAAN
  4. DE STAD
  5. DE DICHTER
  6. MIJN OUDERS
  7. LEVEN IN HET KLAD
  8. GEDICHTJE VAN DE STRATENMAKER
  9. WONDERKIND VAN ALLE MENSEN
  10. GAUW TEVREDEN
  11. DAGEN EN JAREN
  12. AVOND AAN ZEE ZONDER DUIDELIJK OMSCHREVEN DOELEN
  13. BLAUWE PERIODE
  14. DE PRECISIE VAN DE WERKELIJKHEID
  15. DE NACHT IS GRATIS
  16. DE HONGER VAN HET HUNKEREND HART
  17. LANDSCHAP
  18. WREDE SCHOONHEID
  19. FILOSOFIE VOOR BEGINNERS
  20. NA DE STORM
  21. KLIEVEND DOOR ZEEËN VAN TIJD
  22. ALWEER SEPTEMBER
  23. DINGEN DIE LATER NOG VAN PAS KUNNEN KOMEN

 

     


EEN LIED VOOR ALGEMENE BEGRAAFPLAATSEN

er zijn plaatsen waar
je nu nooit meer terug kan keren
je weet niks behalve dat je leefde
maar in verhalen leef je

een jongen doet een gitaarheld na
een man doet een dichter na
(dit zijn geen tijden voor gitaarhelden
op gedichten zit niemand te wachten)

op de laatste dag zal ook de kat nog spinnen, de sirenes loeien
wat ik wil zeggen: het leven gaat door
je hebt de blauwe diamant, wat je ziel is
op eigen handen door de tijd gedragen

misschien zal iemand huilen die jou liefhad
de zee zal zout klotsen de vogels zullen zingen

om de honderd jaar moeten de paleizen branden
de dolende monsters gedood

in de dageraad staan je zevenmijlslaarzen
nog als trouwe soldaten op wacht
eeuwig wachtend op verlossing

want ze passen slechts jou,
die het niemandsland overstak

Schrijver: Simon K., 02-06-2021

 


ER IS ZOVEEL MEER

onder de loep is een strand een heelal
van spiegeltjes en kralen
is bij het morgenlicht je haar
een kanten spiraal van goud
is bij avond je gelaat, verlicht
als de bijbellezer van Rembrandt,
krioelt een druppel leven
in het koekoeksei van je DNA

en onder het plaveisel het vermoeden van strand
onder de tijd het vermoeden van het ene
het oog van de dag
dat al het woelen teder gade slaat

sous les pavés, la plage!

Schrijver: Simon K., 07-05-2021

MONDRIAAN

een huis is een rechthoek om de ruimte
het lichaam omkadert zichzelf

jouw leven een blauw stipje op het canvas
contrast tot de leegte eromheen
niet zonder reden juist daar geplaatst
waar het moet

zonder denken ziet het oog
soms een glimp
van de waarheid

Schrijver: Simon K., 28-09-2020

DE STAD

de vrachtwagen rammelt en remt
de werksoldaten starten de machines
en vallen luidruchtig
de ochtendrust aan
met actie en lawaai

de bedauwde bloem verlangt stilletjes
naar de platonische kus van de zon
of het eind van de zomer

van god verlaten jongens rennen als honden in de regen
bedekte ramen, waar weduwen en gekken
schuilen voor de mensen

een drukke, stinkende straat
advertenties gillen als luidruchtige meiden
voor fastfoodketens, tijdelijke baantjes, geld
langs de trottoirs wachten taxi's als lonkende hoeren

geef een zwerver altijd meteen gelijk
iedereen is een verloren zwerver
kijk langs zijn fles
en naar zijn pijn
want het leven is een grimmige jongen soms
die onlogisch wandelt,
als een monnik die danst
met de duivel in de nacht

werk, dood en rekeningen
dat is het, min of meer
een piepkleine, puntige
kiezel rammelt van binnen

daarom,
dit is waarom je niet springen kunt

Schrijver: Simon K., 23-07-2020

DE DICHTER

de dichter staat op om 10 uur 30 in de morgen
de dichter drinkt een kop koffie met een scheutje wanhoop
de dichter smeert een boterham met hinkende regels
de dichter rookt een sigaret met inspiratie
in het park met de betekenisvolle beelden

de dichter graaft diep en vindt slechts onbetaalde rekeningen
de dichter schrijft zinnen als:
/in je ogen ademen oude zielen?/
(hier moet nog aan gewerkt)

de dichter levert ook vandaag weer niet
een wezenlijke bijdrage
aan een gezonde wereldeconomie

de dichter verschuift een woordje naar het puntje van zijn tong
en gooit het voor de wolven
hanteert de schaaf en hamer ongenadig

de dichter timmert een kastje
van stug metaforenhout
om een vastgespijkerde dode vlinder

de dichter drinkt een glas 
de dichter drinkt een fles
de dichter gaat slapen
temidden van driekantige schompzinnen
en ontwaaide warrelwoorden

Schrijver: Simon K., 19-07-2020

MIJN OUDERS

Het lange wachten is begonnen
de stilte na de storm
van kleuterpret, puberluim en brommer
en lessen in de goede vorm
gestold hun levenslust
in vastgeroeste patronen
gekrompen hun postuur
veel kleiner dan hun zonen.

mijn vader, die eens met een schop
blafte naar mijn dwarse puistenkop:
je komt dit huis niet meer in!
sloft nu als een oude Job
de kamer door met neergehangen kop
niet strijd of pijn heeft hem gebroken
maar de zachte hand van slome sleur
waar niets meer valt te bevechten
dan zichzelf met oud gezeur.

mijn moeder, trooster, hoeder
oneindige vergeefster
vergeef mij dat ik in uw ogen
geen klein kind meer ben gebleven.

De t.v. beukt zijn overvrolijkheid
de kamer in: hun enig licht
in hun vastgelopen tijd
hoe kan ik...
spijt, spijt, spijt

lieve ouders, ik kan jullie niets geven
ook ik weet geen oplossing voor het leven
wat is gebeurd is geschreven in mijn hart
ik ben volwassen nu, gepantserd, gehard
als dat volwassenheid mag heten

Schrijver: Simon K., 18-07-2020

 


 LEVEN IN HET KLAD

ik heb ontdekt dat
leven in het klad
uiteindelijk best goed werkt
ik bedoel:je kan het later
altijd nog corrigeren

een woordje hier,
een zinnetje daar, die scene schrappen
waarin je katjes knijpt in het donker
het woordje -door- vervangen door het woordje -voor-
omdat het beter rijmt
en ook goed is voor het verhaal
dat je jezelf liegt

gewoon lekker vrij
alles laten stromen
een beetje krassen in de kantlijn
(gezelliger dan de grote witte zaal)

en als het plot ten einde loopt
presenteer je op handgeschept papier

een zeer dun boekje
het wordt bijgezet op de plank
ach, niemand zal er nog naar talen

Schrijver: Simon K., 17-07-2020

 


 

GEDICHTJE VAN DE STRATENMAKER

het is heel belangrijk
dat de klinkers
om en om
liggen
met de mede
klinkers

Schrijver: Simon K., 16-07-2020

 


 

WONDERKIND VAN ALLE MENSEN

het moet schreeuwen
om de wil te tonen
gelukkig, aan elke voet vijf teentjes

honger naar melk, honger naar meer
de smaak van alles
een kusje, een krasje
kijk uit! niet teveel

leren lopen, leren fietsen
zonder handen de heuvel af
stoere jongens ferme knapen
leren schrijven, leren schaken
leren lezen maar begrijpen ho maar

8553 gehaaste ontbijtjes
cadeautjes voor de goede sier
een dekentje over de wanhoop
te weinig te laat

dan uitgewoed de heuvel af
nog één keer
zomaar de diepte in

Schrijver: Simon K., 15-07-2020

 


 

GAUW TEVREDEN

ik ben al gauw tevreden
je hoeft maar een beetje van me te houden
maar houd lang van me

ons kind hoeft niet per sé
te scoren op het veld
de deur piept, alles gaat een beetje kapot
je trapt op mijn beduimelde bril
en maakt de sleutels kwijt
we zien het door de vingers

je ruikt soms naar een nestje jonge katjes
die slapen in het hooi
een lichtstraal uit het diepst van de zon
die in april onder de juiste hoek
op je slapend gezicht valt
de kast, de vaas en het gordijn,
een mini Stonehenge vormend
alweer een nieuwe lente

toch weer, steeds,
geeft het leven precies genoeg
om van te leven

Schrijver: Simon K., 14-07-2020

 


DAGEN EN JAREN

kijk, hoe daar je spullen staan uitgestald
dingen die aangewaaid zijn
in je huiselijk landschap en gebleven

gestapeld in een dode hoek
jazeker, ik heb geleefd
hoe ik heb gegeven, geleden en vergeven
brood en boter op de tafel
(je vaste lasten stijgen jaar na jaar)

start de opname en actie!
een scene met een kind en vrouw: take one
ik herinner ieders plaats
ieder voor zich alleen
daar begint het gedonder in de glazen al

ik herinner me dingen en jaren
als een vage vleug van parfum
van dames zonder gezicht maar
met een onbestemde weemoed
door het midden van het hart
als verre vonken of vlagen vuur

en ik zeg: wat was het plan
van deze leerweg zonder eindexamen?

de wilde ruimhartige dagen,
ze gaven en namen zonder ruilbon
verjaardagen met afgepaste vriendschap
de dood zet zorgzaam je wekker

de herinnering verheft
het goede, het slechte
hetgeen wat je niet begrijpt
hetgeen wat er altijd was

Schrijver: Simon K., 13-07-2020

 


 

AVOND AAN ZEE ZONDER DUIDELIJK OMSCHREVEN DOELEN

wie zijn hier verdwenen en hebben
volle tafels achtergelaten?
de bronzen meiden in bikini's
zijn nu zeker ergens anders
daar waar de gemakkelijke mensen zijn
(alle meisjes leiden zonnige, kleine levens
de avondwind in elke zachte hoek
zuchtend om hen heen)

witte troostmeisjes verschralen in rook
korten mijn leven en dat wil ik toch?
en ik denk over liefde, verlatenheid

onomschreven doelen en geloof
ik kijk naar de Noordzee en mijmer
over parallelle werelden
onder het licht van dezelfde zon
en ergens daar bent u

ik schiet een denkbeeldige verwijtkogel
naar het brandende westen
maar ik raak niets, misschien slechts
een gebrandschilderde engel

mijn verstand zoekt
het verborgen verband
de formule van alles,
moet heel simpel zijn
moet heel simpel zijn
die alles zal verklaren
zal alles verklaren
in slechts één
zeer elegante formule
die altijd klopt
zelfs als je dood bent
of uit elkaar

al lang ben je weg, maar
in een droom zag ik je weer,
omringd door koele bloemen
zwaaide je naar me toen je me zag,
in een filmische pose gezeten
op een praalwagen die
heel langzaam mij voorbij trok
gedurend duizend seizoenen
wat wil je daar mee zeggen?
laat me toch met rust!

we proberen het
maar het gaat niet
we hebben alles
en toch verliezen we

ik zou willen geloven
in engelen om ons te leiden, ontelbaar,
onhoorbaar fluisterend om ons heen

Schrijver: Simon K., 12-07-2020

 


BLAUWE PERIODE

men moet opnieuw en steeds opnieuw
zich uitvinden, zich uiteindelijk vinden

als op de oude route
de wegen lichtelijk vastgelopen zijn

dus, vandaag sluit ik mijn blauwe
periode af en begin de gele,
zet het grof vuil aan de straat
zeg eindelijk waar het op staat
schrijf een brief aan mezelf
zet hem tegen het glas
of beter nog in mijn jas

het is dit, of langzaam dood gaan
lebensraum hebben we nu behoefte aan

hoop niet dat ik terug moet keren
in een gebombardeerde stad
wat heb ik nodig dan mezelf? nou, op pad!

ik loop in een donkere novemberregen
een al te vertrouwde straat of zeven
het is wel een verdomd koude dag
om groots en meeslepend te leven

oké, ander keertje dan

Schrijver: Simon K., 06-06-2021

 


 

DE PRECISIE VAN DE WERKELIJKHEID

vandaag voelt de wereld aan als een wolk
waarschijnlijkheden en ik laat
alle dingen zijn
zoals het gras de wind en de bomen
de regen laten komen

de vogel ging zitten in de boom
met de onhoorbare grondtoon
de wolken botsten tegen de zon
met de onhoorbare boventoon
de anti-wolken botsten tegen de anti-zon
in de vijver zonder vooroordelen

de vogel en de boom en de wolken
en de zon en de vijver worden zich
in het moment van nu
schenken zich uit, vullen
alle mogelijke werelden

zonder moeite is alles, wat het is:
de precisie van de werkelijkheid

degene die zich -ik- noemde
ontwaakt,
kan niet meer terug
naar een onheilige, onhele wereld

 

 

Schrijver: Simon K., 10-02-2017

 

DE NACHT IS GRATIS

de klok hakt zich een weg door de nacht
en knabbelt de seconden van mijn leven
waarin niets gebeurt
maar in ieder geval
is de nacht gratis

in de nacht of beter gezegd:
de ingekeerde dag
wanneer buiten de motor van de
waanzin tikkend afkoelt
en de aanwezigheid van de voorouders
haast tastbaar is in mijn kamer
en mijn schuldvraag zwaar weegt,
denk ik over nonchalant verspilde jaren
verspild, zoals een vrouw haar schoonheid
in een bar vol dronkenlappen verspilt

in de nacht kan men denken
over vage, nooit uitgevoerde plannen
of over het verlangen naar lucht
verterende liefde, potten met goud
het verlangen om in één elektrische seconde
de chaos te begrijpen

leven, wat heb je met me gedaan?
wat heb ik met mijn van god gegeven leven gedaan?
als een gerafelde pauwenstaart
zet ik nog één keer mijn geloof in de goede afloop op
ik ben mijn woede
en dus mijn kracht aan het verliezen

volgende halte: pantoffels en een warme jas
van oude-mannen sentiment
de dood, die komt
tijd om te gaan slapen

 


 

DE HONGER VAN HET HUNKEREND HART

tegen de
verveling
nam hij
een hond

tegen de
eenzaamheid
een vrouw

tegen de
zinloosheid
nam hij
een kind

tegen de
vervreemding
speelde hij een rol

maar de leegte,
de honger van het hunkerend hart,
bleef als een onverpleegde droefenis

als een onvolledig antwoord op een hardnekkige vraag

als gehuil van wolven naar de maan

 


 

 

 

LANDSCHAP

--------
--------------------

grutto waadt door groen
in de verte woedt de stad
onhoorbaar vliegtuig

--------------------
--------

 

 


WREDE SCHOONHEID

als onze lichamen weer zijn gereduceerd
tot onbezielde atomen en
het profiel van je voetstappen
langs de oevers van de tijd is bedekt
door het sediment van miljoenen jaren
zullen wij elkaar nog herkennen
als we in de hemel zouden zijn?

of
zullen wij vreemden
zijn tot elkaar
zoals van voor onze ontmoeting?
zoals van voor de geboorte
van de tijd zelf?

dit alles denk ik terwijl ik kijk
hoe je speelt met ons kind
op het gras van het bos van de stad van het land
van het werelddeel van de aarde die draait om de zon
in zijn stelsel van een oneindig heelal

de wrede schoonheid van het leven


 

FILOSOFIE VOOR BEGINNERS

je zou kunnen zeggen
dat je hier bent
door een lange reeks

gebeurtenissen, microbeslissingen
je zou kunnen zeggen
dat alles is
zoals het is

je zou kunnen zeggen:
let it be
ondertussen kijkt mijn kind naar Disney
zich van geen kwaad bewust

weet niets van Dachau
of dansende sterren

ignorance is bliss


 

NA DE STORM

regen op het raam
de straat geurt naar natte stenen
een meeuw zeilt op licht

een kat verkent behoedzaam
haar hernieuwde wereld
gebroken tak bloedt langzaam dood

de klok slaat twaalf uur
een man kijkt naar buiten
wendt zich behoedzaam
naar de gekantelde wereld

 

 


 

 

 KANTELMOMENT/TIJDREIZIGERS ZIJN WE

 

ik
leef
op de
grens van de
toekomstige tijd
die me steeds een stapje voor blijft
terwijl het verleden langzaam vervaagt als een droom


ALWEER SEPTEMBER

de rust is weergekeerd op de stranden en in de struiken
op wat spinnenwebben na die glinsteren in de ochtendzon
het is nu tijd voor binnenvetten en wat nagezomer
maar iedereen weet: het is voorbij tot aan mei
we hebben hopelijk zoveel vaart gemaakt
dat we we kunnen doorrollen tot aan kerst
en dan omhoog precies tot aan 1 mei
ik denk dat het wel weer gaat lukken

je krijgt er routine in zeg maar
ik ga ook niet scheiden of verhuizen
dus alles blijft zogenaamd bij het oude

de r is in de maand
de r van regenjassen en natte fietsen
de r van rupsbanden door lege maisvelden
nee, laten we geen oorlog beginnen, alweer
vooral als het niet strikt noodzakelijk is
en het is niet noodzakelijk, we zitten met het bord op schoot
de poes en de hond met hun buikje rond
de kilte van de avondstond

moeder de vrouw breit een sok
oh nee, zet een selfie op instagram
de playstation snort behaaglijk

de bom is nog steeds niet gevallen
en indien wel merk je er toch niets meer van

de pillen slaan goed aan
ja, ik voel me happy, echt
de administratie klopt als een bus
en alles is betaald
in mijn familie komt geen kanker voor, sterke genen zal het wezen
alleen wat gekte hier en daar maar beheersbaar

dus ik zeg: ik zie je in mei
vooralsnog geen reden tot paniek


DINGEN DIE LATER NOG VAN PAS KUNNEN KOMEN

de tafel van zeven zonder haperen
kunnen opdreunen Hoogezand-Sappemeer
blind kunnen aanwijzen op de kaart
dronken helderziendheid en dingen

zeker weten in een bar bij volle maan
de kunst van het wegkijken
als een zomermeisje te mooi is
om waar te zijn

de kunst van verdwalen
en een andere weg vinden
mentale foto's maken
van een gebaar een oogopslag
altijd: ja dat staat je goed zeggen
dat is eigenlijk les één

ik ben een geheim agent
getraind in onopvallendheid, maar
alles is genoteerd in code

details, belangrijke info
zoals je lacht in een bootje
dossiers worden aangelegd
over jouw gezicht onder de maan in Parijs
je oogopslag op woensdag 12 mei
sturen we naar het Ministerie van Waarheid
voor nadere analyse

al je cookies verwijderen
en opnieuw beginnen
(en dat had ik moeten doen)
gemiddeld kun je drie keer overnieuw beginnen
maar dan is de accu meestal op

een laatste rit naar de schroothoop
teruglopen door de weilanden
met een vrijwaring in je hand
ik floot dan altijd prachtige liedjes
zomaar uit het niets

de kunst je kop niet boven het maaiveld steken
als er gemaaid wordt
of de kogels fluiten
de kunst van net doen
alsof je niets gezien hebt

de kunst van heel zachtjes praten
totdat je alleen maar zwijgt