HIER HET LAATST GESCHREVEN HOOFDSTUK 9 complete roman elders op deze site

HOOFDSTUK 9: HERE COMES THE RAIN AGAIN

Het leek wel of het in de jaren 80 altijd regende.
Maar dat kan natuurlijk niet, maar één ding was zeker: het jaar 1987 was één lange bewolkte maandenlange herfst.

Op zo'n miezerige regendag ging Elan zich eens verdiepen in de papieren van de oude hospita, die hij gevonden had op de zolder.
Hij spitte de papieren door op zoek naar het verhaal, naar het geheim van de oude vrouw, die nu geheel gedementeerd aan bed gekluisterd was.
Iets vertelde hem dat er meer aan de hand was, dan op het eerste gezicht zichtbaar was.

Hij herinnerde zich nog dat hij met Misty de foto gevonden had waarop de vrouw heel gelukkig arm in arm met een Duitse officier op de Dam stond, schijnbaar zwanger. De vraag was: was ze zwanger geweest van hem?
Als dat zo was, dan moest dus midden jaren begin jaren 40 een kind geboren zijn die nu dus ongeveer veertig jaar zou moeten zijn.
Onder welke naam zou hij zou hij leven? Zou hij überhaupt in Nederland wonen?
Deze vraag en andere wilde Elan oplossen.

Elan zocht in de vergeelde paperassen, de zwart-wit foto's, en alle andere documenten die hij had gevonden op zolder, en langzamerhand werd hem duidelijk dat er inderdaad sprake moest zijn van een zoon.
Ook al waren er heel weinig sporen, zoals bijvoorbeeld een geboorteakte te vinden.
Maar hij vond na urenlang doorspitten van de vergeelde en stoffige papieren een boekje met inentingsdata, en ook enkele onduidelijke foto's van een moeder met kind op de arm in een park.

Hij moest eigenlijk de oude vrouw ondervragen.
Maar hoe ondervraag je iemand die al oud en vergeetachtig is?
De enige methode die enigszins zou kunnen werken was misschien hypnose?
Hoe meer Elan er over nagedacht, hoe logischer het werd.
Als hij de oude hospita zodanig onder hypnose kon brengen, dat zij als het ware weer terug was in de tijd, kon zij misschien uitsluitsel geven over hoe en wat er precies gebeurd was, en of zij inderdaad een kind had gehad van de Duitse officier op de foto.

Elan besprak zijn ietwat alternatieve plan van aanpak met Misty.
"Kijk Misty," zei Elan, "als wij nu met ons tweeën proberen om haar zover te krijgen dat zij teruggaat in deze voor haar cruciale tijd, misschien gaat zij plotseling dan meer en samenhangend praten, wat vind je ervan?"
"Ik had het volgende in gedachte: als wij ons voordoen als Duitse officieren, en jij in het Duits tegen haar praat, misschien dat zij dan plotseling los komt, en haar herinneringen onder woorden kan brengen."

Zo gezegd zo gedaan.
Elan ging naar het Waterlooplein om daar zogenaamde Duitse uniformen te kopen, maar die waren er niet te koop. Waarschijnlijk was dat zelfs verboden.
Als compensatie kocht Elan op het Waterlooplein een pak van de brandweer met een imposante brandweerpet, het zogenaamde uitgaanstenue.
Het leek verdacht veel op het bekende Hugo Boss uniform waar de Duitse SS officieren in WOII mee liepen.
Misty had nog een paar zwarte laarzen staan in haar kast en Elan wou niet teveel geld spenderen aan dergelijke details dus hij deed een paar zwarte plastic tuinlaarzen aan.
Zolang alles maar glimde en er redelijk autoritair uitzag zou het idee wel werken, volgens Elan.

Misty trok het brandweer uniform aan, ze deed haar haren naar achteren in een netje, en stond zo in haar slipje de enorme pet te passen. Toen Elan haar zo zag staan, een strijder voor meer Lebensraum in het Oosten, vond hij het aan één kant uiterst schattig, een de andere kant zonder het toe te willen geven uiterst sexy.

Elan zelf, had zich verkleed in het colbertjasje van een postbode en een imposante militaire pet met veel glimmend messing op zijn hoofd gezet. Hij had her en der epauletten en willekeurige officiersrangen op zijn jasje bevestigd.
Het geheel zag er uit als een opvoering van een tweederangs toneelgezelschap die een klucht speelde met veel klappende deuren en veel hilarische misverstanden.
Maar volgens Elan zou dit wel werken.

Om de oude dame in hypnose te brengen gebruikte Elan een cd, die hij aan een touwtje bevestigd gehad en hij op een hypnotiserende manier voor haar gezicht heen en weer zwaaide.

De oude dame volgde nauwlettend het glimmende zilveren plaatje en terwijl Elan op bezwerende toon praatte en steeds maar herhaalde: "U gaat nu terug naar de oorlogsjaren. U bent nu 20 jaar.
U gaat nu rustig worden. Alles wat ik zeg begrijpt u.
U bent terug in 1943.
U ziet alles zoals het toen was.
U wordt heel rustig van binnen. Als ik knip met mijn vingers bent u terug in het jaar 1943, en u bent weer de jonge vrouw van twintig die u toen was. Wat ziet u?"

Misty gooide er wat Duits tussendoor en zei: "Können Sie mir bitte das Geheimnis Ihres Lebens sagen. Können Sie mal bitte die Tür aufmachenen. Sie sind ab heute wieder zwanzig Jahre."
Elan knipte met zijn vingers en de oude dame leefde op uit haar jarenlange mistige denkwereld.
Hij scheen met een zaklantaarn van onder af tegen zijn gezicht zodat hij er nog meer als een zelfverzekerde Duitse officier uitzag.
Misty met haar pet en haar uniform deed er nog een schepje bovenop door een lief klein Hitlergroetje te maken.

De oude vrouw zei geschrokken: "Wer sind Sie? Bist du wieder zurück? Ik heb zolang niets van je gehoord. Ich habe dir etwas zu sagen. Sie haben mir den kleinen Jürgen weggenommen. Ik heb hem nooit meer gezien. Waar ben je toch?
"Ja!" zei Elan tegen Misty, "ga verder, ga verder, niet loslaten nu. "Vraag of ze een kind heeft gehad."
Wat is de naam van die Duitse officier? Was het zijn kind?"
"Ja, mijn kind, mijn kind, mijn Jürgen is mijn kind...," schreeuwde de oude hospita met wijd opengesperde ogen.
De oude hospita brandde los in een min of meer onsamenhangend verhaal, afwisselend tegen Misty en dan weer tegen Elan gericht.
"Wat zei ze nou?," zei Elan. Ik kan haar Duits niet helemaal goed verstaan."
"Ze zegt dat ze Jürgen heeft afgestaan voor adoptie. Als ik het goed begrijp is haar kind haar simpelweg afgenomen door de Duitsers. Ze weet niet wat er daarna met hem is gebeurd."

"Nu weten we wel iets meer, maar als wij niet weten onder welke naam hij nu leeft, kunnen we hem natuurlijk niet vinden, mocht hij sowieso hier in Nederland leven," zei Elan.
"We weten nu dus dat zij in de oorlogsjaren een kind heeft gehad die Jürgen heet, en dat de vader zeer waarschijnlijk een Duitse SS_officier was."
"Ja, dat kunnen wij nu wel zeggen," zei Misty, "maar het is toch vreemd dat zij helemaal geen contact meer heeft met hem, maar aan de ander kant, zij heeft hem blijkbaar destijds afgestaan voor adoptie, iets wat wel meer gebeurde, de kinderen werden dan opgevoed in een speciaal instituut, vooral als het kinderen waren van Duitse officieren met blauwe ogen en blond haar. Het project heette: operatie Lebensborn.
Veel van die kinderen leven nu met deze erfenis van de geschiedenis."

"Oké," zei Elan, "dan kunnen we deze sessie besluiten. Ik ben ben vergeten om een wachtwoord te geven aan de oude dame, wat het sein voor haar zou zijn om uit de hypnose te komen. Dat was een beetje dom van me."

Misty zei: "Dus dat betekent dat ze voor altijd nu zit opgesloten in het jaar 1943?"
"Ja, helaas wel," zei Elan, "ze leeft nu voor altijd in het jaar 1943, ik kan haar niet meer uit de hypnose terughalen."
"Ach, misschien is het maar beter zo."

Voor sommige mensen is het beter om in het verleden te leven, en als het ware levend in die droomwereld de poort voor altijd achter zich te sluiten.